دستانم میانِ آنچه خیری داشتآوایی از لبت نواختنِ نی لبکی بر اندامم بودشاید خیالِ بوسههایت در شبی بارانیبر ناودانِ من میریخت.ای چشمانت به رنگِ بختِ من سیاهآبی که از برکهام مینوشی شور استبه تلخی کامم به شوریِ بختمو تو از کالبد دیگری رُسته ای!برای هیچ پرندهٔ مهاجری الزامی نبودبه قطب نمای جهان اعتماد کندوقتی شنای جنون در هر دریاچهایبه گِل مینشیند .مستِ اندوهی در شعرفرورفته در گوشِ آدمی که گُنگ استبذرهایی که همگیخرزهره میرویندبی آبیِ نگاهَست و چشمانی پر از غباراز مسیری که خاک ، حسودِ زمانه استاینگونه بود که بر خاک نشستیمبرخاک غلطیدیمگورهایی که اجسادمان را خام میبلعیدندبه جرم اینکهگل را بوییدیم و خدای شما را نپرستیدیمهان ، ای داروغه های چرکآلودخواب زنبق های ما را پس بدهیدای شحنههای تا دندان پلشتیِ نَمرودخوابِ معانقه ی ما را پس بدهیدما وامدارِ اساطیر و ابابیلایمپیش از آخرین برف ،رد پاهایمان را قاب بگیریدما وارثانِ بوسههای نیمه کارهایمما آخرین کام از این سیگار و تلخیِ فاصلهایم.حیفاز مقبرههایی که ساختیم و شما را پروراندیم.برچسبها: دیهور, دیهور انتهورا, انتهورا, Deihoor

هیچ کاری از ما بر نمیآیدجز آغوشهیچ خاطره ای به تکرار آن کافه نمیرسدهیچ نسیمی عطر موهای تورا نمیآوردمن از ارتکابِ بوسه بر پیشانیات باز میگشتمبا چشمانی اشک آلود...دو لبِ مات که میوزید بر اندامتمانند تورمِ ابرهایی در تبعیدقابلیتِ ملتهبِ توو دیوانگیهای منکه پسِ هر بوسه ، بوسه ای دیگر بود!مشعوف به شمسِ نگاهتدر عریانیِ پایدار هر آغوش،که از هر روزنه ام نور میتابیدو بجای تمام شبهای جداییاز دلِ ستارگان کوچ کرده بودم.تمام درختانِ کوچه شهادت میدهنددستهای توسبزینه ی رویش من است.برچسبها: دیهور, دیهور انتهورا, انتهورا, Deihoor

فتوای عشق داد پیغمبر درون
حَیِّ عَلیٰ جُنونْ...

...............................................

صمیمانه سپاسگزارم که نام نویسنده را (دیهور انتهورا) هنگام بازنشر ذکر میکنید.

کانال تلگرام :
Antahooora@